Wie ben ik? Een persoonlijke zoektocht naar identiteit

Dat is een goede vraag. Een vraag die me jarenlang bezig heeft gehouden. Maar eigenlijk is het antwoord heel simpel:
Ik ben wie ik ben. Ik ben Roxanna. Ik ben mijn verleden, ik ben mijn heden, en ik ben mijn toekomst.
Ik ben licht én donker. Twee uitersten die elkaar in balans houden.

Het donker omarmen om het licht te kunnen zien

Lange tijd leefde ik vooral in het donker. Tot ik besefte dat ik dat donker nodig had om het licht echt te kunnen zien.
Zonder donker geen contrast, geen diepte, geen helderheid.

Jezelf verliezen na verlies

Jarenlang vocht ik tegen mezelf. Probeerde ik te zijn wie ik dacht dat ik moest zijn. Maar wie had ooit bepaald wie ik moest zijn?

Toen ik een jaar of vijf was, raakte mijn vader in een diepe depressie. Rond mijn zesde werd hij opgenomen.
En toen ik zeven was, kwam hij thuis… om niet veel later uit het leven te stappen.

Die jaren hebben me gevormd. En tegelijkertijd raakte ik een deel van mezelf kwijt.

Het proces van zoeken, vallen en accepteren

Er was zoveel liefde om me heen, maar het verlies overschaduwde alles.
Ik verloor mijn vertrouwen in het leven.
Ik verloor mijn gevoel van veiligheid.
Ik verloor mezelf.

Jarenlang heb ik gezocht naar antwoorden. Wie ben ik zonder hem? Wat is mijn plek in deze wereld?

In mijn hoofd vervormde ik de werkelijkheid. Ik bouwde muren, verzon obstakels, maakte het mezelf moeilijker dan nodig.
Tot ik op een dag tot rust kwam in acceptatie.

Van overleven naar leven in waarheid

Alles wat er is gebeurd, moest gebeuren. Niet omdat het goed was, maar omdat het mij gevormd heeft.
Mijn leven, mijn keuzes, mijn strijd… ze waren nodig om terug te keren naar mezelf. Naar wie ik in de kern ben.

Niet wie de buitenwereld in mij zag. Maar wie ík werkelijk ben.

Je verleden is niet je identiteit

Mijn verleden heeft me lessen gegeven. Het leerde me voelen, reflecteren, loslaten. Maar mijn verleden is niet wie ik ben. Het zijn ervaringen geweest. Geen identiteit.

Daarom wil ik mijn verhaal delen. Mijn lessen, mijn inzichten, mijn pijn, mijn licht. In de hoop dat jij er iets in herkent. Dat het steun biedt. Dat het deuren opent. En misschien – heel misschien – helpt het jou om ook je eigen donker te omarmen.

Want laten we eerlijk zijn: het taboe op psychische klachten is er nog steeds. We leren al jong dat we sterk moeten zijn. Positief. Veerkrachtig. Maar wat als je dat even niet bent? Wat als je breekt? Wat als je voelt?

Een psychische kwetsbaarheid is niets om je voor te schamen. Ook ik heb me jarenlang geschaamd voor wie ik dacht dat ik was. Tot ik begreep wie ik werkelijk ben.